DÖRT MUM..

Bir oda da dört mum sessizce yanıyordu.
O denli bir sessizlik sürüyordu ki oda da dört mumun birbirleriyle fısıltı biçiminde yaptıkları konuşmalar bile rahatlıkla duyuluyordu.

1. mum : “ ben barışım” dedi. “ ancak kimse benim sürekli yanık kalıp çevreme ışık saçabilmeme yardımcı olmuyor. Artık sönmek üzereyim…”
ve sessizce karanlığa gömüldü...

2. mum : “ben imanım“ dedi. “ama artık gerekli olduğuma inanmıyorum… yanık kalmamında bir değeri kalmadı. “ derken hafif bir esinti ışığını söndürdü…

3. mum : “ ben sevgiyim” dedi.” Ama artık çevreme ışık verecek gücüm kalmadı. İnsanlar beni hep kenara itiyolar. Kendilerine en yakın olanları bile sevmemeye başladılar.”
Çok üzgün olan sevgi mumu sessizce söndü.

O sırada odaya aniden bir çocuk girdi. Üç mumunda sonuna dek yanmadığına üzülerek ağladı.
4. mum yumuşak ve yatıştırıcı sesiyle çocuğa ağlamamasını söyledi.

4. mum : “ korkma ! ” dedi. “ben çevreme ışık saçtığım sürece ötekilerde yeniden yanar ve onlarda çevrelerini aydınlatmaya devam ederler. Çünkü ben "umut" mumuyum ”

Gözleri parlayan çocuk umut mumunu aldı ve öteki mumlarıda sevgiyle teker teker yaktı..

İÇİNİZDEKİ UMUT MUMUNUN SAÇTIĞI IŞIĞI ASLA SÖNDÜRMEYİN.
KÜÇÜK ÇOÇUK GİBİ SÖNMEK ÜZERE OLAN DİĞER ÜÇ MUMUNDA
SÜREKLİ YANIK KALMASI İÇİN ÇABA GÖSTERİN…